Boruta-Spiechowicz Mieczysław

Mieczysław Ludwik Boruta-Spiechowicz (pseudonimy: Kopa, Morawski)(1894 - 1985) - generał polski. Urodzony 20 lutego 1894 w Rzeszowie. Aby uniknąć powołania do służby w armii austro-węgierskiej w 1913 wyjechał na studia do Belgii. Powrócił po jednorocznym pobycie w Akademii Handlowej w Antwerpii.

W czasie Pierwszej Wojny Światowej w Legionach Polskich, od 1918 w Wojsku Polskim.

Brał udział w Wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w obronie Lwowa. W 1920 walczył w stopniu majora kolejno w 1 pułku strzelców, 3 pułku strzelców i 9 pułku strzelców u gen. Józefa Hallera.

W 1921 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną i awansował do stopnia podpułkownika. W latach 1922-1924 dowodził 32 pułkiem piechoty, następnie 71 pułkiem piechoty.

W 1934 został mianowany dowódcą 20 Dywizji Piechoty, a w kilka miesięcy później - 22 Dywizji Piechoty Górskiej 'Podhalańczyków' w Przemyślu. W 1936 awansowany do stopnia generała.

We wrześniu 1939 dowódca m.in. Grup operacyjnych "Bielsko" i "Boruta" w składzie Armii Kraków.

Od września dowodził Polską Organizacją Wojskową we Lwowie, który opuścił 12 grudnia 1939 z zamiarem przedostania się do Francji. Aresztowany w nocy z 13 na 14 grudnia przez NKWD we wsi Sitno koło Nadwórnej. Więziony w Stanisławowie, następnie na Łubiance w Moskwie.

Po zawarciu Układu Sikorski-Majski zwolniony z więzienia. W sierpniu 1941 mianowany przez gen. Andersa dowódcą odtworzonej 5 Dywizji Piechoty.

Po ewakuacji Armii Polskiej na Wschodzie, przeniesiony do Londynu, a następnie do Szkocji, gdzie od lutego 1943 do lipca 1945 pełnił funkcję dowódcy I Korpusu Pancerno-Motorowego

Po wojnie, w grudniu 1945, powrócił do Polski. Do 1946 pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej. Naskutek konfliktu z gen. Karolem Świerczewskim przeniesiony w stan spoczynku.

W 1977 jeden z założycieli ROPCiO. Zmarł 13 października 1985 w Zakopanem, gdzie spędził ostatnie kilka lat swego życia.