Piskor Tadeusz Ludwik

(1889-1951), generał dywizji Wojska Polskiego. Przed I wojną światową założył Związek Walki Czynnej (ZWC) na uniwersytecie w Liege. Następnie działał w ZWC i Związku Strzeleckim we Lwowie. Jako oficer walczył w I Brygadzie Legionów Polskich, awansując do stopnia kapitana i stanowiska dowódcy batalionu.

1917 ukończył kurs Sztabu Generalnego prowadzony w ramach Polskiej Siły Zbrojnej. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie. W listopadzie 1918 mianowany szefem sztabu wojsk polskich na ziemiach byłego zaboru austriackiego. 1919 szef sztabu grupy Bug, następnie sztabu 2 dywizji piechoty Legionów, z którą walczył m.in. pod Lwowem i Rawą Ruską. 1920 mianowany na szefa sztabu dywizji kawalerii dowodzonej przez generała J. Romera, brał udział w walkach na Ukrainie.

Szef Sztabu Polowego Naczelnego Wodza podczas bitwy nad Niemnem. 1921 mianowany II zastępcą szefa Sztabu Generalnego. W czasie przewrotu majowego opowiedział się za J. Piłsudskim. Powołany w czerwcu 1926 na stanowisko szefa Sztabu Generalnego (póˇniej Głównego), pozostał na nim do grudnia 1931. 1931-1939 inspektor armii.

W wojnie obronnej 1939, jako dowódca Armii Lublin, nie posiadał dostatecznych sił do zorganizowania obrony środkowego odcinka Wisły. 14 września przejął dowodzenie Armią Kraków. Otoczony przez Niemców, podjął bitwę w rejonie Krasnobrodu i Tomaszowa Lubelskiego, zakończoną klęską. 1939-1945 w niewoli niemieckiej.

Po wojnie na emigracji w Londynie. Autor wojskowych prac teoretycznych i książek wspomnieniowych, głównie z okresu wojny polsko-bolszewickiej.