Transporter opancerzony SdKfz 251 Ausf A

SdKfz 251 był najbardziej znanym niemieckim transporterem opancerzonym podczas II wojny światowej. Powszechnie nazywany był "Hanomag". Został skonstruowany w 1936 roku na podwoziu ciągnika artyleryjskiego SdKfz 11. Koncepcja pojazdu wywodziła się jeszcze z okresu I wojny światowej, kiedy wyprodukowano kilkadziesiąt sztuk półgąsienicowych transporterów "Bremenwagen" i "Marinewagen". Produkcja seryjna SdKfz 251 rozpoczęła się w 1939 roku. W ciągu tego roku wyprodukowano 232 sztuki transporterów. Powstało wiele wersji produkcyjnych od A do D w łącznej ilości ponad 15'252 sztuk. Istniały też 23 wersje uzbrojenia i wyposażenia.

Produkcją zajmowały się zakłady Hanomag, MNH, Fr. Schichau w Elblągu, Wumag, Wasserhütte, Borgward, Evans+Pistor, Deutsche Werke oraz Büssing NAG. Transporter posiadał platformę desantową, na którą mógł zabrać 10 żołnierzy. Załogę stanowiły 2 osoby. Transporter osiągał szybkość do 55 km na godz., miał pancerz o grubości do 14,5 mm, był uzbrojony w 2 karabiny maszynowe MG-34 oraz mógł posiadać indywidualną broń piechoty, np. moździerz 8 cm sGrWf 34. Transportery były używane zarówno do przewożenia ludzi jak i sprzętu, służyły jako ambulanse oraz pojazdy dowodzenia i łączności.

We wrześniu 1939 roku w SdKfz 251 wyposażona była tylko jedna kompania. Pojazd okazał się bardzo dobra bronią Blitzkreigu pozwalając piechocie na szybkie przemieszczanie się przez co zapewniał wsparcie atakującym czołgom. W późniejszych latach na skutek braku odpowiedniej ilości czołgów przezbrajano transportery w broń przeciwpancerną, co jednak nie przyniosło efektów ze wzgledu na słabe opancerzenie pojazdu.

Podczas powstania warszawskiego jeden z Hanomagów zdobyli powstańcy i używali m.in. podczas ataku na uniwersytet. Transportery najdłużej służyły po wojnie w Czechosłowacji pod oznaczeniem Sd Kfz 251 - OT 810.

Dane techniczne