Fedor von Bock

(1880 - 1945), generał pułkownik, dowodził we wrześniu 1939 roku Grupą Armii "Północ" (liczyła 630000 żołnierzy w składzie 3 i 4 armii) w agresji na Polskę, późniejszy feldmarszałek (1940).

Fedor von Bock urodził się w Kustriniu 3 grudnia 1880 roku. Brał udział w I wojnie światowej i ukończył ją w stopniu majora. W marcu 1939 roku wkroczył na czele wojsk niemieckich do Czechosłowacji. Następnie brał udział w ataku na Polskę i Francję. W 1940 roku został mianowany jednym z dwunastu feldmarszałków. W 1941 roku miał zdobyć Moskwę, ale w listopadzie, w momencie jak był już od miasta o około 350 km Hitler uszczuplił jego armię aby wesprzeć oblężenie Leningradu i Kijowa. Został zastąpiony przez Gunthera von Kluge, a sam objął dowodzenie po śmierci Walthera von Reichenau na południowym odcinku frontu.

Bock odmówił wzięcia udziału w spisku przeciwko Hitlerowi, ale nie wydał spiskowców Gestapo. Von Bock wraz z żoną i córką zginęli w Hamburgu podczas nalotu alianckiego 4-go maja 1945 roku.