Franz Halder

(1884 -1972) urodził się w Wurzburgu. Pochodził z rodziny oficerskiej ze Szwabii w Algawie. Ojciec Maximilian Halder był bawarskim generałem majorem oraz dowódcą twierdzy.

W roku 1902 wstąpił jako kandydat na oficera do 3 bawarskiego pułku artylerii polowej. W marcu 1904 roku otrzymał nominację na podporucznika. Od października 1911 do marca 1914 roku ukończył kursy Sztabu Generalnego bawarskiej królewskiej Akademii Wojennej. Ostatecznie od grudnia 1917 roku był pomocnikiem dowódcy w sztabie Grupy Armii "Kronprinz Rupprecht von Bayern". Po zakończeniu pierwszej wojny światowej został przyjęty do bawarskiego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Po rozwiązaniu w lipcu 1919 roku armii bawarskiej przeszedł do kierownictwa Wojsk Lądowych tymczasowej Reichswehry z siedzibą w Berlinie. W następnym roku zostaje wykładowcą taktyki na kursach 7 Dywizji dla pomocników dowódców.

W sierpniu 1931 roku objął stanowisko szefa sztabu 6 Dywizji w VI Okręgu Wojskowym w Munster. Mimo, że w wielu dziedzinach zgadzał się z Hitlerem to był bardzo zaniepokojony gwałtami, jakich dopuszczały się bojówki podczas tworzenia i rozbudowy narodowosocjalistycznego państwa po roku 1933. Otrzymał nominację w 1935 roku na dowódcę 7 Dywizji, a w sierpniu 1936 roku na generała porucznika. Następnie został II Głównym Kwatermistrzem w Sztabie Generalnym Wojsk Lądowych pod dowództwem generała Bocka. Autor planów ataku na Polskę, Francję i ZSRR.

Po klęskach w ZSRR zdymisjonowany (24 lipiec 1942). Po zamachu na Hitlera czasowo aresztowany. Latem 1946 roku występował jako świadek w procesie w Norymberdze. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych pracował jako dziekan niemieckiej historiografii wojskowej na temat II wojny światowej. Po wojnie jeden z doradców Bundeswehry.