Gerd von Rundstedt

(1875-1953), feldmarszałek niemiecki, uczestnik I wojny światowej, oficer Reichswehry, dowódca grupy armii "Sud" podczas agresji na Polskę, a następnie na ZSRR, dowódca grupy armii "A" (1940), dowódca obszaru operacyjnego "West" (1942-45).

Do armii wstąpił w roku 1893, a w roku 1902 dostał się do Akademii Wojskowej. Brał udział jako oficer w I wojnie światowej w sztabie generalnym na froncie wschodnim i zachodnim. Wojnę zakończył jako major i dowódca sztabu w dywizji. W roku 1927 otrzymał stopień generała majora, w marcu 1929 generała porucznika, natomiast w roku 1932 roku został mianowany dowódcą 3 Dywizji Piechoty. W październiku 1938 roku uczestniczy w zajmowaniu przez Niemców Sudetów. W listopadzie 1938 roku odszedł w stan spoczynku, ale w sierpniu 1939 roku powrócił do służby. W czasie kampanii wrześniowej dowodził Armią "Sud".

W kampanii francuskiej Rundstedt był dowódcą Grupy Armii "A". 19 lipca 1940 został awansowany do stopnia feldmarszałka. Pprzejął dowodzenie całością wojsk okupacyjnych i zarządzał budową umocnień nadmorskich w Holandii, Belgii i Francji.

Po wybuchu wojny ze ZSRR w 1941 roku dowodził Armią "Południe" w sile 52 dywizji piechoty i 5 dywizji pancernych.

W marcu 1942 roku Rundstedt został wyznaczony do organizowanie obrony w zachodniej Europie (obszaru operacyjnego "Zachód"). W czerwcu 1944, von Rundstedt nalegał by zawrzeć porozumienie pokojowe z aliantami, Hitler usunął go i na jego miejsce mianował gen. Gunthera von Kluge. 2 lipca 1944 roku ponownie przeszedł w stan spoczynku. 9 września 1944 roku powrócił na stanowisko głównodowodzącego obszaru "Zachód" i dowodził niemieckim kontruderzeniem w Ardenach. Jednak obarczony winą za niepowodzenia został ponownie, i ostatecznie zdymisjonowany w marcu 1945 roku.

Chociaż był oskarżony o zbrodnie wojenne w Polsce, ZSRR i na Zachodzie, ze względu na zły stan zdrowia przed sądem nie stanął i w maju 1949 roku wyszedł na wolność.