Haubica 10,5 cm le FH 18

W okresie I wojny światowej znaczenie haubic na polu walki znacznie wzrosło. Była to broń uniwersalna, mogąca razić siłę żywą wroga, czołgi, niszczyć bunkry i umocnienia oraz zwalczać artylerię. Z tego powodu na mocy traktatu wersalskiego Niemcy mogli utrzymywać jedynie 84 szt. tej broni. Jednak w 1927 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu prac rozwojowych nad nowym modelem haubicy, których podjął sie zakład Rheinmetall. Prace były utrzymywane w ścisłej tajemnicy, a broń otrzymała oznaczenie "18" aby wprowadzić w błąd aliantów.

Produkcja seryjna rozpoczeła się w 1935 roku. W Kampanii Wrześniowej Niemcy dysponowali już ponad 4800 sztuk tej broni. Do końca wojny wyprodukowano ponad 21 tysięcy sztuk w różnych wersjach. Haubice były wytwarzane w wielu zakładach, m.in. w Elblągu i Jelczu-Laskowicach.

Niemieccy stratedzy dążyli do ujednolicenia typów broni i obniżenia ich kosztów. Po wejściu haubicy 10,5 cm le FH 18 do uzbojenia zastapiła ona całkowicie armaty polowe w jednostkach artylerii dywizyjnej.

Broń zostałą z powodzeniem przetwstowana podczas wojny domowej w Hiszpanii. Etatowo niemiecka dywizja piechoty dysponowała 36 haubicami lekkimi 105mm o trakcji konnej. Dywizje zmotoryzowane oraz pancerne posiadały 12 haubic, 5 ciągników Leichte Zügkraftwagen Zgkw 3t - Sd.Kfz. 11 lub Sd.Kfz. 6/1 mittlere Zügkraftwagen 5t Art oraz 21 samochodów.

Nowe działo pod każdym względem przewyższało swojego poprzednika le FH 16. Wysoka niezawodność sprawiła, że haubica była używana do końca wojny. Początkowo produkowane koła drewniane zastąpiono w 1936 roku kołami odlewanymi z metalu. Dla trakcji konne były wyposażone w gumową opaskę, a dla trakcji motorowej w opony.

W 1940 roku rozpoczeto produkcję zmodernizowanej wersji haubicy le FH 18 M wyposażonej w hamulec wylotowy i o wiekszym zasiegu. Kolejna wersją ze zmodernizowanym podwoziem i hamulcem wylotowym był model le FH 18/40 wprowadzony w 1942 roku - wykorzystywała podwozie armaty 75mm Pak 40.

Dane techniczne

Galeria