Czołg PzKpfw Pz-II (Ausf. A, B, C, D i E)

W 1934 roku postanowiono o powstaniu nowego czołgu lekkiego wsparcia piechoty. Projazd został oznaczony jako ciągnik rolniczy LaS100. W 1935 roku do produkcji wybrano podwozie zakładów MAN, a kadłub Daimler-Benz. Produkcja miała odbywać się w 4 różnych fabrykach (m.in. FAMO we Wrocławiu). Nowy czołg PzKpfw II Ausf. A miał opancerzenie od 5 do 14,5mm i był napędzany silnikiem Maybach HL 57TR (prędkość maksymalna 40 km na godz.). Jego uzbrojenie stanowiło działko KwK 30 20mm i sprzężony karabin maszynowy MG-34 7,92mm. W latach 1936-37 wyprodukowano 25 sztuk wersji B, która otrzymała nowy silnik, większy kadłub i szersze koła. Wadliwe podwozie skłoniło Niemców w 1937 roku do wprowadzenia wersji Ausf. C z zupełnie nowym zawieszeniem. Model ten został też grubiej opancerzony (do 20mm). Do listopada 1939 roku wyprodukowano 1113 Pz-II Ausf. C. Na jesieni 39 roku wprowadzono wersję F, która otrzymała jeszcze mocniejszy pancerz. W 1938 roku wykorzystano silnik i wieżę Pz-II do budowy szybkiego czołgu rozoznawczego, który otrzymał nowe zawieszenie (oparte na 4 kołach nośnych) i nazwę PzKpfw II Ausf. D i E. Wyprodukowano 143 takie pojazdy i brały one udział w walkach tylko w Polsce. Następnie zostały przerobione na miotacze płomieni PzKpfw II Flamm. Do końca 1944 roku wyprodukowano jeszcze krótkie serie G, F i J oraz 140 sztuk wersji Ausf. L "Luchs". Pz-II był najliczniejszym czołgiem na stanie armii niemieckich podczas kampanii wrześniowej. Miał cienkie opancerzenie i 80 z 1223 czołgów zostało zniszczonych. Sukcesy odnosił jedynie dzięki przewadze liczebnej na polu walki i taktyce szybkich manewrów. W późniejszych walkach nie był groźny dla czołgów alianckich z powodu słabego uzbrojenia.

Dane techniczne