Czołg PzKpfw Pz-IV (Aufs. A, B i C)

Panzerkampfenwagen Pz-IV miał być najcięższym niemieckim czołgiem podczas wojny. Pierwszy prototyp zpstał zbudowany w 1936 roku. Był on wyposażony w silnik Maybach HL 108 TR o mocy 250KM osiągając szybkość 35 km na godz. Czołg był uzbrojony w działo 7,5 cm KwK 37 L/24 oraz dwa karabiny maszynowe MG34 kalibru 7,92mm. Produkcja odbywała się w zakładach Krupp-Gruson AG w Magdeburgu. Wersje B i C miały grubsze opancerzenie i mocniejszy silnik. Wsrsja D była produkowana już podczas wojny z Polską. Ostatnia wersja z działem 75mm o symbolu E miała grubsze opancerzenie, zmieniony kształt wieżyczki oraz układ zawieszenia. Od roku 1942 rozpoczeto produkcję modelu F z dłuższym działem 75mm o skutecznym zasięgu 3000 m. W okresie późniejszym produkowano jeszcze niewiele zmienione wersje G, H i J. Pz-IV pierwszy raz zostały użyte podczas zajęcia Austrii w marcu 1938 roku, a następnie podczas zajęcia Sudetów. Pierwszy udział w walkach Pz-IV doświadczył w wojnie z Polską w 1939 roku. Do walki skierowano 211 czołgów w wersjach A (29 sztuk), B (42 sztuki) i C (140 sztuk) przydzielając je do różnych formacji. W czasie walk zniszczono 19 maszyn (dla porównania podczas walk we Francji w 1940 roku Niemcy stracili 30 Pz-IV). Czołg Pz-IV posiadając gruby pancerz był trudnym przeciwnikiem, ale w sprzyjających okolicznościach polskie 7TP były w stanie je zniszczyć (np. w walce pod Głowaczowem). Pz-IV walczyły na wszystkich fronatach do końca wojny. Ostatnie użycie tych maszyn to 1962 rok po stronie Syrii w wojnie z Izraelem.

Dane techniczne