Dornier Do-17P

Samoloty Dornier Do 17 P były najważniejszym samolotem rozpoznawczym Luftwaffe podczas Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Były oparte na konstrukcji samolotu bombowego Do 17 E oraz M. Z uwagi na kształt kadłuba nazywane były "latającym ołówkiem".

Pierwotny projekt samolotu powstał w 1933 roku. Była to maszyna cywilna mająca przewozić 6 osób. Na jej podstawie stworzono wersję bombową o oznaczeniu E. Pierwsza wersja samolotu dalekiego rozpoznania nosiła oznaczenie F i została wprowadzona na uzbrojenie w 1937 roku. W stosunku do wersji bombowej samolot został wyposażony w dodatkowe zbiorniki paliwa oraz trzy aparaty fotograficzne Rb 10/18, Rb 20/30 oraz Rb 50/30.

Równolegle prowadzono prace nad konstrukcją rozwojową samolotu bombowego. Otrzymał on oznaczenie M, a pierwszy lot odbył w 1937 roku. Nowością było zastosowanie metalowego pokrycia płatów, samouszczelniających się zbiorników paliwa, instalacji przeciwoblodzeniowej oraz elektromechanicznie wciąganego podwozia. Dzięki zastosowaniu silników Daimler-Benz 601A osiągał szybkość 457 km/h, a w ślizgu nawet 600 km/h.

Dornier Do-17P to samolot rozpoznawczy oparty na konstrukcji wersji Do-17M. Był wyposażony w silniki BMW 132N oraz cztery zbiorniki paliwa. Wyprodukowano 330 egzemplarzy w tej wersji. Do wyposażenia trafiły w 1938 roku.

Dane techniczne