Armata przeciwlotnicza 75mm wz. 1922/24

Rozwój artylerii morskiej był możliwy do osiągnięcia tylko dzięki determinacji szefa artylerii i służby uzbrojenia Kierownictwa Marynarki Wojennej komandora Helidora Laskowskiego. W 1928 roku doprowadził on do zakupu 14 nowoczesnych, francuskich dział przeciwlotniczych 75mm/L-50 wz. 22/24 firmy Schneider. Były to jedne znajlepszych półautomatycznych dział tego typu na świecie.

Teoretyczny pułap wynosił dla nich 9000-14600m, praktyczny to 6000m. Armaty były zamontowane na podstawach morskich, w armii francuskiej służyły jako podstawowa broń do zwalczania samolotów oraz torped na większych niszczycielach i krążownikach.

W pierwotnych planach był montaż 8 dział na ORP Bałtyk, który miał pełnić rolę okrętu obrony przeciwlotniczej portu wojennego w Gdyni. W końcowym rezultacie postanowiono przeznaczyć wszystkie działa do wyposażenia obiektów lądowych.

Do roku 1933 zbudowano 4 baterie przeciwlotnicze - w każdej po dwie armaty. 6 dział wz. 22/24 przeznaczono dla 2 Morskiego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej na Helu. Miały one stanowić obronę nie tylko przed samolotami wroga, ale równiez przed okrętami i wojskami lądowymi atakującymi półwysep. Zamontowano je na stropach żelbetowych schronów, które służyły równocześnie jako magazyny amunicji.

Armaty wz. 22/24 były najlepszymi działami przeciwlotniczymi do momentu wprowadzenia polskich armat wz. 36/37. W połaczeniu z nowoczesnymi systemami kierowania ogniem skutecznie zwalczały niemieckie lotnictwo.

Dane techniczne