Moździerz 120mm wz. 1940

W 1936 roku podjęto decyzję o konieczności rozwoju uzbrojenia w ciężkie moździerze dalekonośne. Rozpoczęto prace nad własną konstrukcją i w 1938 roku zbudowano prototyp. Po próbach balistycznych okazało się, że potrzebne są pewne zmiany i zostały one wprowadzone do lutego 1939 roku.

Do kwietnia 1939 roku testowano moździerz w różnych warunkach, oddano 460 starzałów i stwierdzono dobrą celność, dużą siłę ognia i krótki czas zajmowania pozycji ogniowej. Po drogach moździerz mógł być holowany przez parę koni, w terenie była wymagana jeszcze druga para. Również próby dostosowania moździerza do trakcji motorowej przy pomocy ciągnika C4P wypadły bardzo dobrze - po przejechaniu 625km w trudnych warunkach terenowych tylko jeden element zawieszenia wykazał nadmierne zużycie i został szybko wzmocniony.

Moździerz był bardzo łatwy w obsłudze oraz można było do niego stosować amunicję armaty 120mm wz. 1878/09/31, która w bardzo dużych ilościach zalegała w magazynach. Jako wady uznano małą szybkostrzelność (3 strzały na minutę), dużą minimalną donośność (1200m), dużą wysokość i duże ilości dymu po wystrzale utrudniające ukrycie działa w przypadku stosowania go jako działa wsparcia piechoty w pierwszej lini. Produkcja miała ruszyć w 1940 roku.

Dane techniczne