Karabin Werndl-Holub wz. 1873/77

Karabin Werndl-Holub wz. 1873 był podstawową bronią Legionów Polskich podczas I wojny światowej (z wyjątkiem Kompanii Kadrowej Piłsudskiego). Na jej początku był już bronią przestarzałą i wycofaną z armii austriackiej, ale duże ilości były wciąż przechowywane w magazynach. Zastąpił go karabin z magazynkiem wielonabojowym typu Mannlichera.

Karabin był ulepszoną wersją wzoru 1867/77. Produkcja odbywała się w fabryce Steyra. Posiadał zamek kurkowy, który nie usuwał łuski automatycznie. Do tego była to broń jednostrzałowa. Łoże karabinu było jednolite, wykonane z orzecha. Do karabinu stosowano bagnety płaskie wz. 1867 oraz wz. 1873/77 (skrócona wersja wz. 1867 o długości głowni 485mm).

W okresie międzywojennym pewną ilość karabinów Werndla przerobiono na broń sygnałową, a część na karabinki dostosowane do strzelania gazem łzawiącym. Na początku lat 30-tych karabiny wycofano z użycia.

Dane techniczne